In Nederland is het nu Moederdag, in Spanje was het vorige week. Grappig is wel dat het in Amerika ook vandaag  Moederdag is. Mijn Moederdagverrassing was vanochtend het weer. Net als de vorige dagen trok ik mijn driekwart broek aan, een T shirt en mijn witte UV-bloesje. Als ik de deur open doe, zie ik niets! Dikke mist en met een paar stappen voel ik ook de miezerige vochtigheid, brrrr. Gauw terug! Blouse uit, jas aan. Het vest houd ik nog even in reserve, want het lijkt niet koud. Opnieuw inpakken, want de jas zat natuurlijk onderin.

Helaas gaat de route vandaag ook grotendeels over de weg. Volgens mijn routeboekje wordt dit gecompenseerd door het mooie landschap. Ha ha, dan moet je dit wel kunnen zien, maar de nevel/mist houdt behoorlijk stand. Met een aantal pelgrims voor mij ben ik wat minder bang op de weg.
De dorpjes zijn zowat aan elkaar gebouwd en in Castellana zie ik een hele rij mensen bij een busje staan. Weer een rijdende kledingwinkel? Ik kijk mijn ogen uit. Hier worden in grote olievaten pulpo, inktvissen, levend gekookt en in grote zakken verkocht! De Spaanse variant van onze haring/kibbelingkraam. Er staan zeker twintig mensen in de rij. Mensen komen in auto’s om hier inktvis te kopen. Helaas worden ze alleen als hele inktvis verkocht, even stukje proeven zit er dus niet in. Delen met andere pelgrims lukt ook niet, juist nu geen andere pelgrim te zien. Ik heb twee keer inktvis gegeten. De eerste keer in Melide, tien jaar gelden en vond dit net rubber. De tweede keer in Santiago acht jaar geleden, door iemand uit onze groep zelf klaar gemaakt en dat smaakte prima. Maar mijn nieuwsgierigheid wordt hier niet bevredigd dus doorlopen maar. 
Tja, dat doorlopen is nu dus over een industrieterrein. Nu heb ik dat ook gedaan in Burgos, kilometers autobanden, en in Ponte de Lima, allemaal keramiekfabrieken, maar niet zo troosteloos als hier. Het lijkt de fabriek van Tata Steel wel! Twee lichtpuntjes. De nevel trekt weg, de zon breekt door en keramieken schelpen in het voetpad,  waardoor de route erg makkelijk te volgen is. 

Ik heb er voor gekozen om niet naar Ourense door te lopen. 22 kilometer met klimmen en dalen over een asfaltweg leek mij iets teveel. Vijf kilometer ervoor heb ik een particulier adresje gevonden, 300 meter van de route af. Op het moment dat ik van de route wil afslaan hoor ik iemand mijn naam roepen. Net op tijd,  anders had ze mij niet meer kunnen zien. Het is Beatrice, uit Canada. Gisteren was ze mijn kamergenoot en echt ziek. De bareigenaar is met haar naar het ziekenhuis geweest. Uitdroging, overgeven, diarree etc. Vanochtend heb ik lang met haar gepraat over je eigen camino, rustdagen, afstanden en je bagage laten vervoeren. Ze voelt zich beter.  Ze wil mij bedanken voor het gesprek. Zij heeft haar bagage meegegeven aan mijn taxi. Ze gaat in Ourense rust nemen. Ze had al gehoopt mij onderweg nog tegen te komen en dan net op het allerlaatste moment. Dat is de Camino.

Tien minuten later ben ik bij mijn slaapplek, blij dat ik niet verder hoef te lopen. Maar…….. mijn blauwe tas is er nog niet. Oh jee, als nu de taxi chauffeur maar niet allebei de tassen naar het adres van Beatrice heeft gebracht. Ik heb, in tegenstelling tot de vorige keren, geen telefoonnummer van de taxichauffeur en ook niet van Beatrice. Tijd voor een schietgebedje dat Moederdag beter eindigt dan het begon.

Gelukkig wil de ober voor mij bellen waar mijn tas gebleven is. Ik krijg niet alles mee. Het is  een lang verhaal en gelukkig met een happy end: om 19.00 u wordt mijn tas gebracht! 
Om geen risico te lopen het hostel in Ourense maar meteen gevraagd of zij de tas morgen willen ophalen. Geen enkel probleem.