Wat een verrassing, had ik gisteren het idee hier de enige pelgrim te zijn, tot mijn verassing bij het ontbijt negen! Ja heus, een echt ontbijt in een echte ontbijtzaal.
Mijn Canadese echtpaar was er ook weer. Even verrast als ik. Rosalin vertelde dat zij nu met de bus naar Orense ging, vandaar wilden ze weer samen verder lopen. Haar man bleef lopen. Ik zou ze dus niet meer zien. Immers, hij zou zonder haar veel sneller lopen.
Er heerste een grappige stemming. Iedereen wilde op pad, maar moest netjes wachten tot we allemaal persoonlijk ons ontbijt geserveerd kregen. Toast met jam, één opeten, twee  meenemen, maar wel lekkere warme thee en sapjes.

Inderdaad werd ik al snel door de Canadees ingehaald, een laatste groet en zwaai.
Het eerste stuk volgden we de rivier de Castro. Het leek eerst een beekje, maar soms toch wel drie tot vier meter breed. Op sommige plaatsen ook buiten zijn oevers, maar met bruggetjes van boomstammen of takken lukte het nu om het pad te blijven volgen. Bizar was wel dat de weg afgezet was met stroomdraad. In de regen en mijn metalen wandelstokken gekke combi. Dus hopla alles eronder door, ik zelf ook, maar zonder poncho en rugzak, te bang dat ik toch iets zou raken. De alom aanwezige ooievaar, rustig op zijn nest tussen de grote stroompalen, moet volgens mij erg vermakelijk hebben gekeken.
Ik haalde twee pelgrims in, aan het worstelen met regenjacks en poncho’s.  Even later keek ik eens om en we waren inmiddels een treintje. Ongeveer met zeven, allemaal tegen de wind in. Mooi, maar in plaats van als locomotiefje liep ik liever achteraan. Eenmaal achteraan zag ik een pijl naar links, weg van de snelweg. Iedereen liep door. Ik aarzelde geen moment en dook het bos in. Inderdaad, weer minder wind en de regen miezerde meer dan hij striemde. Ik werd beloond. Even later een kerkje met in een nis een Jacobusbeeld en later via een voetbalveldje ook een mooie obelisk met Jacobus. Zowaar ook weer een veehek. Waar een hek is, moeten ook koeien zijn. Nee, niet allemaal bij elkaar. Wat was dat nou? Geheel verspreid zeker dertig! Deden ze dit erom? Het leek wel een soort hindernisspel met bewegende doelen. De kunst is natuurlijk om de koeien met klaveren en horens te ontwijken en ook nog het smalle bospaadje niet kwijt te raken. Dit laatste mislukte! Een grote modderwaterpoel met in het midden nog half boven water het bordje met een pijl erop. Gewoon rechtdoor lopend en met de Jacobusbeeldjes van net in mijn achterhoofd, kwam ik precies goed uit en liep, na weer een mooi dorpje met fantastische muurschilderingen, redelijk op schema Requejo binnen.

De vrouw van de Herberg ontving ons – ja, de “weglopers” kwamen ook binnen – met allemaal excuses. De verwarming was kapot! We vonden het allemaal sneu en zochten toch ons plekje op in de slaapzaal. Extra dekens. Warme chocola uit de automaat. Ik probeerde de moed erin te houden. Maakte mijn bed op. Roze kussensloop, laken met blauwe bloempjes, bijpassend dekbed. 
Ik besloot naar de bar te gaan. Warm worden was nu de hoofdzaak. De bar bleek echter 800 meter verder te zijn, in inmiddels weer stromende regen. Naast de Herberg een echt restaurant. Ik aarzelde geen moment. De warmte spoelde over mij heen. De dikke, gevulde soep, mmmmm. Toen zag ik een bordje, “hotel”. De ober kwam het hoofdgerecht brengen en nog voordat dit op was, was het geregeld.
Ik haalde mijn spullen op. De vrouw bood nogmaals haar excuses aan. Gaf mij echter mijn geld niet terug. Maakte mij niets uit. Op tien passen afstand wachtte mij een warme kamer, een hete douche en eten en drinken binnen handbereik.