Het heeft ’s nachts behoorlijk geregend, maar de voorspelde storm en onweersbuien zijn niet gekomen. Gezien de wolken helaas vandaag ook volop kans op regen. Het is koud, 4 graden als ik om 8.00 uur vertrek. 

Net als gisteren afwisseling in landschap, kleine dorpjes, bospaadjes en de modderpaden. Veel pelgrims kiezen ervoor om de geasfalteerde wegen te volgen. Bij ons de 80 km-wegen, hier 100. Ik kan mij niet ontspannen als er verkeer langs mij heen raast. Zeker niet met regen en mist zoals nu. Ik heb dan wel een knalgele poncho, maar toch. In het bos vang ik ook minder wind en regen. Ja, de poncho had ik na een half uurtje al aangedaan. Soppend door de modder – mijn nieuwe schoenen zijn in ieder geval waterdicht en niet zo nieuw meer – geniet ik toch van deze echte caminoroute. De dorpjes blijven mij verbazen, alles lukraak door elkaar, oude, bijna ingevallen huizen, alleen nog muurtjes en spiksplinternieuwe. De goudsbloemen vangen soms zonlicht en schitteren, doch even later is alles weer grauw en grijs. 

Puebla de Sanabria is een oude vestingstad tussen Portugal en Spanje. Zal in de geschiedenis wel tot beide landen hebben behoord. Ik ben altijd te nieuwsgierig. Ondanks het weer toch maar de burcht bezoeken. De ruim 300 treden er naartoe zijn nat, glibberig en hoog. In de Burcht is dat al net zo. Op grond van mijn grijze haren krijg ik korting. Dat helpt in die zin dat ik na een korte rondgang, waarbij ik op de kantelen alleen maar regen en wind voel en zie, afzie van verdere bezichtiging.
Ik moet nog wel een stukje stad doorkruisen voor een pinautomaat, maar daarna naar mijn onderkomen. Dat is een oud herenhuis en overal staat of hangt antiek. Hier is meer te zien dan in de burcht en een heel stuk warmer en aangenamer.