Ik vertrek als één na laatste, maar wordt snel ingehaald door de jonge Duitse pelgrim. Zij maakt deel uit van de grote groep die al een tijdje samen loopt en ook vandaag allemaal 27 km wil lopen. Mooi, dan is deze drukke golf weer over mij heen gespoeld. Voor alle zekerheid toch maar een bedje op een kamertje alleen gereserveerd.

Het is droog en een waterig zonnetje schijnt om 8.00 uur, 3,2 graden in de zon. Het is stil. Geen mens op straat, geen auto, niets. Het is zondagmorgen. Het landschap wisselt, maar steeds kaarsrechte aanplant van bomen. Sommige ouder, maar veel jonge aanplant. In dit niemandsland ineens een akkertje met groente planten. Ik herken ui, kool en biet. Grappig zo ver weg van de bewoonde wereld, midden in het bos. Wie zou die man/vrouw zijn? Het ziet er netjes verzorgd uit. Gaat hij of zij hier zondags lekker zitten? Nu in ieder geval nog niet. Zitten kan ook nog niet in een mooi aangelegde recreatie terrein. Alles ziet er erg uitnodigend uit, maar het is gewoon te koud. Ik hoest en proest en in de stilte klinkt het als pistoolschoten.

Iets voor twaalven loop ik het dorpje van mijn bestemming al binnen. Ik zie direct een bordje met bar. Ik lust wel iets lekkers! Ik hoor ook muziek, mooie muziek en de muziek volgend kom ik bij een klein kerkje. Door middel van een luidspreker in de klokkentoren was de muziek ver in de omtrek te horen. Ik word verwelkomd. De man spreekt door zijn tijd als gastarbeider in Duitsland nog goed Duits en een paar woordjes Nederlands. De kerk ziet er van binnen sprankelend nieuw uit. Geverfd, hout vernieuwd en een deel van het hoofdaltaar gerestaureerd. De man vertelt dat ze het allemaal samen doen. Er is één pastoor voor zeventien dorpen. Hij nodigt mij uit voor de dienst. Wat een verrassing. De hele dienst, inclusief het uitreiken van de communie, wordt door een vrouw gedaan! De twee mooie vrouwenstemmen harmoniëren en de akoestiek is perfect, maar in deze kleine gemeenschap zijn het de mannenstemmen die meezingen en voor een perfecte balans zorgen.
Vorige week mocht ik niet op de rode loper staan, nu wensen mensen mij allemaal een buen camino en ben ik even iemand van hun. Dit is kerk zijn, de gemeenschap van mensen.

Ruim een uur later wandel ik nu naar mijn herbergje. Een heerlijke, hete douche en een zacht bed wachten op mij. Ik val gelijk in slaap (de bar ….. helemaal vergeten).