Wat een luxe. In de bar tegenover mijn herberg eerst een kop thee met een cakeje en een lekkere sandwich mee voor onderweg.

Er komt nog een pelgrim binnen. De mevrouw van de bar probeert dan in het Spaans iets uit te leggen. Ik snap er helemaal niets van. Ik vraag aan de man of hij Engels kan, in de hoop dat hij het Spaans dan kan vertalen. Helaas, ook hij begrijpt niets van het Spaans en vraagt vervolgens of ik Duits of Frans kan. De Babylonische spraakverwarring is compleet. Hij blijkt echter Nederlander te zijn – ja, echt – en als dan blijkt dat de mevrouw achter de bar ook een paar woorden Nederlands spreekt, schateren we het samen uit. Het blijkt dat we een stuk over de weg moeten omdat er teveel water in de bedding staat en we niet kunnen oversteken. 

Onderweg zie ik steeds grote wateroppervlakten. Het lijkt wel de IJssel, de bomen staan tot hoog in de takken onder water.
Om 12.00 loop ik het dorp van mijn bestemming al binnen. Ik merk dat de paar goede nachtrustnachten mij goed gedaan hebben. Ook Piet geeft aan dat hij steeds meer een privé kamer neemt. We geven het toe, we hebben gewoon meer rust en slaap nodig dan 10 jaar geleden. Hij loopt door en ik zit nu met een probleempje. De herberg gaat pas om 14.00 uur open. Het is 12.00 uur en nu? Ik bel toch maar aan. Hoera, ik mag binnenkomen. Een super mooie herberg. Een goed gevulde koelkast;  fruit, thee, ik mag alles pakken. Zij komen om 14.00 uur weer terug.
Ik ga heerlijk in de tuin zitten. Vandaag hoeft niets meer. Wasje is zo gedaan en vanavond gezamenlijk eten. 

Maar dan zie ik mijn schoenen.  Wat is dat nou? Aan weerszijden aan de buitenkant laat het stiksel los. Tot aan Santiago geen stad meer, nog ruim 300 km. Hoe ga ik dit oplossen. Schoenen laten opsturen? Met een taxi terug naar Zamora? Dat worden dure schoenen.
Ik roep mijzelf tot orde. Oké, ze zijn nog niet helemaal stuk. Ik herinner mij de schoenen van mijn eerste camino. In Ponte de la Reina bleek dat de bovenkant ging barsten. De hospitalero daar gaf mij toen zakjes Dove gezichtscrème en daar heb ik ze steeds mee ingesmeerd en voila, Santiago gehaald. Maar dit zijn geen leren schoenen.
Opeens valt mijn oog op het bureautje. Daar ligt een grote rol duct tape! Wim, mijn man, maakt alles met duct tape en soms plagen we hem daarmee. Nu ben ik dankbaar voor zijn creativiteit daarmee, want op afstand doe ik wat hij gedaan zou hebben: ik plak de stiksels vast. Zo, dat zit. Hoelang? Dat zien we dan wel weer.