Vannacht met drie vrouwen op een kamer en de Spanjaard Jorge en een Fransman op een andere. Ik hoor mijn kamergenoten om 6.30 uur al scharrelen en duik diep onder de dekens weg. Ik hoef vandaag maar twaalf kilometer. Behalve dat ik hun hoor, hoor ik namelijk ook de regen tegen de ruiten kletteren.
Ik ben zo dankbaar. Ik had mijn bestemming voor vandaag uitgezocht omdat de laatste dagen erg vermoeiend zijn geweest. Geen plek volgens booking.com. Ik nam zelf contact op, geen reactie. In het dorp daarna, nog zeven kilometer verder, samen weer twintig, is alleen een gemeentelijke herberg. Geen rust en geen dekens. Het alternatief is een dorp drie kilometer van de route. Ik app de chauffeur van mijn tas, misschien weet hij nog iets anders? De man is goud waard. Hij regelt onderdak precies waar ik wilde. Plek genoeg!

Als ik om 7.30 uur opsta, zit iedereen nog aan het ontbijt. Er zijn inmiddels overal plastic tassen vandaan gehaald om alles zo droog mogelijk in te pakken en te houden. Rond 9.00 uur lijkt de regen iets minder te worden. Ik pak mezelf net in als de telefoon gaat. Mina! Mina fiets al drie maanden rond in Spanje en nu ook op de Via de la Plata. Ik geef haar mijn nacht adres door. Zij kan het niet vinden. Immers het betekent trein of bus station. Gauw een foto gemaakt van mijn route kaartje. Het zou toch jammer zijn als zij mij voorbij rijdt en we elkaar niet zien.

Het oponthoud is mij goed gezind. Het is nu helemaal droog! Hoera, gauw weg nu. Twaalf kilometer lijkt niet veel, maar is toch altijd nog ongeveer vier uur lopen.
Mooie eikenbossen. Dorpjes en vergezichten, maar ook nu gehuld in donkere wolken en gelukkig heb ik direct mijn poncho aangedaan, want het bleef niet lang droog.
Om 13.00 uur loop ik de bar binnen waar het pension ook onder valt. Ik app Mina. Ik ben er en bestel direct heerlijke warme soep. De deur gaat open en een lachende Mina stapt binnen. Zonder verdere afspraken zijn we vrijwel gelijktijdig aangekomen. Feest! Het barmeisje moet erg om ons lachen. Eerst heb ik haar duidelijk gemaakt dat ik alleen soep wilde en ’s avonds pas het menu. Nu trekken we alle registers open en eten en kletsen heel uitgebreid. Wat een gezellig weerzien! In de namiddag zetten we ons samenzijn voort met wijn en een hapjes schotel. Mina heeft ook alles nat, zelfs haar goed ingepakte gitaar! Maar nu deert de regen ons even niet. Het is warm en gezellig. 

En ja ook Mina heeft daar een kamer gekregen en tot mijn verrassing ook Joe uit Ierland. Zo gek, hem ben ik nu het vaakst tegen gekomen. Zeker al zes keer. Van zo’n jong iemand verwacht je dat niet. Hij verzekert mij dat ik hem nu niet meer zal zien. Hij is de regen ook zat, – ha ha, en dat voor een Ier – hij blijft lopen zegt hij, totdat hij in Santiago is. Nog zestig kilometer!