Na het uitgebreide middagslaapje, een magnetronmaaltijd en Paracetamol ook een goede nachtrust en voelde ik mij vanochtend al veel fitter. Ik zag het Canadese echtpaar met koplampen, wat was dat nou? Er bleek geen stroom boven te zijn en waren ‘s nachts telefoons etcetera niet opgeladen. Nee, hield ik mijzelf voor, vandaag geen treurnis. De zon scheen en ik zou niets mijn stemming laten bederven.

De route was mooi, er kwam een afsplitsing, over de weg of een smal bospad. Vrolijk koos ik voor het laatste. Ik kwam in een soort spookbos terecht. Allemaal bomen bedekt onder wit mos. Het leek wel betoverd, wachtend tot de vloek zou zijn verdwenen en alles weer in volle bloei zou komen. Vlak bij de stuwdam van het grootste voormalige gletsjermeer in Spanje liep ik even fout, stukje omhoog op de knietjes en stukje weer terug. Mijn humeur werd alleen maar beter. Schitterend uitzicht over het meer. De heuvels duidelijk als oude kraters herkenbaar en zelfs weer bergtoppen met sneeuw!

Ik arriveerde bij de Herberg in Villar de Farfon. Als tussenstop wel aardig voor een pauze. De eigenaar heeft daar een schitterende plek gemaakt. Hij vertelde dat hij uit Zuid Afrika kwam en lang als missionaris had gewerkt. Helaas verspeelde hij wat sympathie door het kistje donativo nadrukkelijk steeds naar mij toe te schuiven. Ik geef altijd, ook gisteren in de kerk, maar dit voelde wel erg als een verplichting voor één kop thee en twee (heerlijke) koekjes. Ik stempelde maar zelf mijn pelgrimspaspoort. Ja hoor, natuurlijk op zijn kop.
Buiten gekomen wilde ik nog vriendelijk gedag zeggen en raakten we toch in gesprek. De missionaris was nog springlevend en al gauw ging het over het eind van de wereld. Deze man, op een prachtige plek op de wereld, volkomen in harmonie met de natuur, zag alleen maar onheil en rampspoed. Ik probeerde het nog. Er zijn toch ook goede mensen, mensen die wellicht niet meer in het instituut kerk geloven, maar wel op zoek zijn. Zie de vele jonge mensen hier onderweg. Jammer, waar ik mijn zegeningen tel, ziet hij geen redding meer.

We gaan vriendelijk uit elkaar en ik blijf bij mijn positieve instelling van vandaag, loop verder en arriveer vlot bij de herberg. Geen licht in de douche van de herberg? Oké, dan laat ik de deur wel open. Lauwe douche? Ook geen probleem.
Hier staat, hiep hoera, een wasmachine! Kosten 2 euro. Geld genoeg, maar geen kleingeld. Niemand. Een eigenaresse van een bar die gesloten is, geeft mij twee 1 euromunten. Die gooi ik in de automaat en niets….. Wat blijkt, er moet echt een 2 euromunt in. Niemand die dat heeft.
Een tegenover liggend restaurantje moet uitkomst bieden. Ik krijg niet eens de gelegenheid om uit te leggen wat ik wil vragen. De man is zeer resoluut. Solo personen mogen hier niet eten en hij zet mij met aandrang naar buiten! Een jongeman op een mountainbike lacht, hij mocht er ook niet eten. Maar hij kan wel wisselen! Oké, ik blijf lachen!
Van het Canadese echtpaar mag ik met hun wel meeëten daar. Mooi niet. Ik heb cakejes, mandarijn, yoghurt, vla en chips, die man krijgt geen cent van mij!
Vrolijk zet ik samen met een Duitse pelgrim de wasmachine aan. Nee, niet wij, een Spaanse jonge vrouw doet dat voor alle zekerheid, onder vrolijk gelach voor ons. Hij betaalt de droger en dat moeten weer wél 1 eurostukken zijn! Maakt allemaal niet uit. De zon schijnt, het is droog, vandaag doet niemand mij wat.

Toch liep het anders. Gelukkig maar! 
Mijn demonstratief besluit om in het enige restaurant wat in het dorp was niet te gaan eten, was niet slim. Eén hotel was  permanent gesloten en er zaten vier bars dicht! Inmiddels hoorde ik ook wel wat verzachtende omstandigheden. Me gusta comer is een organisatie die thuis koks de gelegenheid biedt om excellent te koken. Prima (chefs)koks, maar een goede kok is nog geen goede restaurantbeheerder en andersom. Pelgrims staan vaak ook niet open voor een culinair hoogstandje. Ik was op de verkeerde tijd op de verkeerde plek.
Gezond verstand toch maar laten zegevieren en met een groepje meegegaan. Wauw!  Een Michelinster zou hier zeker niet hebben misstaan. De man, boordevol passie voor zijn eten, drilde ons als kinderen door elke gang, maar door de kwaliteit van eten en de drank namen we het humoristisch maar voor lief.  De kok merkte in ieder geval dat mijn tafel het eten zeer waardeerde, waardoor hij steeds meer ontdooide.
Een Nederlands stel op de fiets viel in de boter. Zij waren geen pelgrims en op de fiets op weg naar Portugal. Door een combi van omstandigheden toevallig in de herberg terecht gekomen. Daar werd hun duidelijk gemaakt dat ze dan toch echt pelgrims moesten zijn. Alleen de schelp was niet genoeg. Pelgrimspaspoorten werden geregeld. Nu dus ook in dit restaurant met dit pelgrimsmenu, een zesgangen diner, en absoluut niet representatief voor wat pelgrims normaal te eten krijgen.
Er gebeurde van alles, vorken en servetten die vielen, borden werden gewisseld, maar alles als de kok in de keuken was, om zijn ongenoegen maar niet op te wekken. De  sfeer werd steeds beter. Er werd een foto gemaakt bij het verwisselen van plaatsen, zodat al het bestek en de glazen (zes!) maar in de goede volgorde zouden blijven staan. De Nederlandse vrouw liet haar vlees staan. De kok dacht omdat zij het niet lustte. Ziedaar een ander vleesgerecht. Nee, ze was vegetariër. Geen probleem, wederom een vegetarisch culinair hoogstandje. Het was perfect. De prijs inclusief water, wijn, koffie/thee en de traditionele schnaps was 15 euro!
Soms is je trots inslikken heel verstandig.