In de slaapzaal blijven vooral de mannen heen en weer lopen met allemaal een koplamp of zaklantaarn. Mijn bed staat in de lengte richting en elk lichtstraal verlicht mij 100%. Als het niet zo hinderlijk was, zou ik erom kunnen lachen: als een soort heilige schijnt het licht steeds om mij heen.

De ook nu weer aardige hospitalero heeft bagagevervoer voor mij geregeld. Het zou 25 euro kosten. Heike vraagt: Mag mijn rugzak ook mee? De chauffeur kijkt nu naar mijn tas en de rugzak en vraagt 30 euro. Akkoord, mijn deel wordt nu immers 15 euro. Hij geeft vervolgens 10 euro aan de hospitalero voor de klandizie en Heike 15 aan mij. Vier gelukkige mensen.

De eerste vijf kilometer weer heuveltje op en neer. De sneeuwtoppen liggen steeds verder achter mij en ik spring steeds makkelijker over de minder diepe beekjes. Het is wel hekje open, hekje dicht. Maar zelfs de hekken gaan redelijk makkelijk open. Waarom eigenlijk zoveel hekken? Ik zie alleen maar onafgebroken groene weilanden. Ik verzoek de goden. Ineens, pal achter mij – waar kwam die nu vandaan? – een koe met kalf en behoorlijke horens! Gelukkig schrok ze net zo als ik en maakte met kalf ook gauw dat ze weg kwam. Ik de ene kant op, zij de andere; opgelucht bleven wij beiden op ruime afstand staan.

Ongemerkt sta ik nu ineens boven op een top en zie tot mijn verrassing Salamanca al liggen. Hoera, zover kan het toch niet meer zijn. Jawel, het is nog vijftien kilometer! Warm, geen schaduw, zelfs de lunch in de bar vrolijkte mij niet erg op. Een rechte asfaltweg en het lijkt of de stad geen meter dichterbij komt. Heike stelt in de bar nog voor om een taxi te nemen. Ik kijk haar aan en moet erg lachen. Eerst vanochtend onze rugzakken met de taxi sturen en nu halverwege zelf ook? No way!!!

Tegen15.00 uur klop ik vermoeid aan bij mijn hotelletje. Mijn reservering breid ik gelijk uit naar drie nachten. ’s Avonds op het grote plein, met een groot glas sangria, is alle vermoeidheid weer weg.