Ik word wakker van de wekker. Dat is raar, meestal word ik wakker als het licht wordt. Ik laat altijd de gordijnen, nu een mooie gehaakte, open. Het is half acht, nog stikdonker en het hoost. De overkant van de straat is niet te zien. Oké, ik hoef maar 14 kilometer. En gisteravond zag ik echt mooi blauw in de lucht.

Spullen pakken, jas en poncho kunnen na het ontbijt wel aan. De bar zit gelijk naast de deur van de kamers. Hola, de bar zit dicht. Ik sta zonder jas in de striemende regen, niet slim. Gauw naar de bar ernaast. Wel open, niet warm en ik bestel ontbijt. Ik kijk naar het weerbericht. Nog steeds 100% regenkans. Maximale temperatuur 8,2 graden en stormachtig. 
Ik moet ineens aan een etappe denken op de Camino Portugues. ’s Morgens om 10.00 uur al 36 graden. We mochten toen niet verder lopen. Te heet! Te gevaarlijk. Gewoon een kwestie van gezond verstand. Eigenlijk is dat nu ook zo maar dan omgekeerd. Op de weg door de mist en regen ben ik bijna onzichtbaar voor de auto’s en in het bos is alles glad. Geen oververhitting maar onderkoeling? Immers nu was het 3,5 graden.
Ik kijk naar de sleutels van mijn kamer, denk aan mijn warme bed, het is nog steeds donker buiten. Ik heb het telefoonnummer van de vrouw van gisteren. Ik stuur een appje en ga terug naar mijn kamertje. Ze appt al terug, akkoord. Vandaag wint niet de regen maar het gezonde verstand.
Weersverwachting morgen: 14 graden, deels zon, regenkans 4%.

En toen werd het gezellig en inspirerend. Ik hoefde de rest van de dag niet eens uit het raam te kijken of het droog werd. De wind striemde, de regen bleef tegen de ramen kletteren. Tijd om verslagen bij te werken, foto’s door te sturen en 1001 klusjes. Gezien de goede verwarming zelfs mijn was gedaan. Voor een gezellig glas wijn of iets dergelijks naar beneden. Gewoon een wonder, twee meter over straat en gelijk toch weer nat. Ik begin een praatje met de Nederlander die ik ’s middags ook al gezien had. Toen geen reactie, nu ook niet. Een beleefd knikje. De bareigenaar haalt zijn wenkbrauwen op. Ik schud mijn hoofd, weet het ook niet. Hij zegt nog: “Toch ook Nederlander?”. Ik knik. Hij schenkt mij met een olijke knipoog een extra groot glas wijn in.

Niet veel later komen er vier fietsers binnen, ha ha, ook Nederlanders. Ze vinden het prima dat ik bij hun kom zitten en de eigenaar, nu met een breed lachend gezicht, schenkt mij wederom een groot glas in. De goede sfeer verbetert nog meer. Deze heren, afkomstig uit Vessem en omstreken, zijn lid van de fanclub van de voetbalclub Go Ahead Eagles en ja, ik kom uit Deventer en mag rustig zeggen dat Go Ahead bij de mannen in onze familie favoriet is. Ik verbaas mij. In Brabant een fanclub van Go Ahead. Zij weten mij zelfs te vertellen dat er een Engelse Fanclub is. Foto’s gaan rond.
Maar het gesprek krijgt ook een serieuze ondertoon als zij zeggen dat ze fietsers zijn, geen pelgrims. Ik denk nu aan die andere Nederlander, wandelend, die mij geen blik of woord gunt en zij die mij direct uitnodigden. Wie is hier de pelgrim. Zij vertellen van hun vriend. Hij is helemaal uit Nederland gefietst. Zij zijn in Sevilla begonnen. Hij heeft een kapotte naaf en moest terug naar Nederland. Hier niet te vervangen. Ik hoor hun meegevoel. Zij vertellen wat ze onderweg allemaal zien. Waar ze tijd voor nemen. Boeren die zij vandaag zagen werken zoals vroeger bij ons. Zij zijn eerder in Santiago aangekomen. Ze beamen dat dit toch anders is dan ergens anders aankomen.
Bier en wijn omlijsten deze maaltijd en het gesprek gaat over alles. Ook over de kou en regen vandaag. Ook zij hadden het heel koud gehad. Geen handtekening meer kunnen zetten, alleen nog maar een warme douche willen. Voor mij was dit een warme douche. Voor ik hun verliet verklaarde ik hun officieel tot pelgrim.

Pelgrim zijn zit niet in de prestatie, niet in wat je zoekt en wel of niet vindt onderweg. Pelgrim zijn is een open mind en een open geest voor de ander op je weg, maar vooral een open hart.