De tegenstelling tot gisteravond kan niet groter zijn want vanochtend is er geen enkele mogelijkheid voor ontbijt. Ik wil vandaag maar 10 km lopen dus heb geen haast. Rina en Frieda ook niet. Zij waren de verrassing van gisteren. Rina volgt mijn blog vanaf dag een en nu konden we dus persoonlijk kennis maken. Alle drie uit Amsterdam, een hartelijke kennismaking en ook zonder ontbijt een gezellig begin van de dag. We praten vooral over de vrijheid je eigen afstand te kunnen lopen. Niet de etappes in het boekje te volgen, wat vind ik leuk, waar geniet ik van.

Zij halen mij even na vertrek echt in. Ze zijn na mij gestart in Salamanca, lopen grotere afstanden en hebben mij nu ingehaald. Maar wij weten alle drie hoe onbelangrijk dat is, het is de ontmoeting die telt!
De wolken pakken zich weer samen. Grote druppels. Oké, poncho maar weer aan en ook de hoes om de rugzak. Hoe anders ziet alles er nu uit dan gisteren in de zon. De bergen in de wolken gehuld en de witte brem lijkt wel licht te geven tegen het donkere wolkendek.

Na 9 km hoera, een wegrestaurant. Ik ga naar binnen en kijk, het lijkt wel of de voltallige herberg hier is neergestreken. Dampende kommen, broodjes, het is ontbijttijd. Het Canadese echtpaar blijft hier overnachten. Ik ga naar de herberg in het dorp, de rest loopt door. Langzaam begin ik het steeds leuker te vinden dat ik kortere afstanden loop. Er komen zo steeds weer nieuwe mensen op mij weg en zo blijft elke dag een echte verrassing. Met Rina en Frieda ga ik zeker in Amsterdam nog gezellig verder babbelen