Hoewel er niemand boven mij sliep, had ik toch erg veel last van het bovenbed. De bedden hadden allemaal metalen spiralen en daar bleef mijn haar steeds in vast zitten. Allemaal losse plukken, alle kanten uit, mijn kleinkinderen zouden zeggen heksenhaar. Die metalen spiralen staken bij mij ook door het matras, ik voelde ze overal. Niet mijn beste nacht dus.

Het werd nog erger. Bij het ontbijt vertelde de broeder dat het vervoer van een deel van mijn rugzak vijfenveertig euro zou kosten! Ik kan pas weer in Salamanca pinnen. Mijn plan is de alternatieve route lopen, waardoor één dag extra onderweg, en dan dit bedrag. Ze zagen hoe ontzet ik was. De pastor kwam en er werd druk overlegd. Ik mocht voor dat geld ook met de taxi mee. Dat wilde ik niet. Ik kan best lopen, maar wil gewoon nu nog niet zoveel dragen op mijn rug en zeker niet vandaag met twintig kilometer voor de boeg. Ze bieden mij aan om een dag langer te blijven, ik kan het dan meegeven. Even sta ik in dubio. Een rustdag zou niet erg zijn, de herberg is leuk, maar super druk. Ik geef aan dat dit ook geen oplossing is, maar wel erg lief. Dan neemt de pastoor een besluit: Ga maar lopen, we bedenken wel iets.

Met de sneeuwtoppen in mijn rug is het een mooie route. De stapstenen kan ik, met wat gewiebel, aan en het mooie landschap schittert alle kleuren groen in de ochtendzon. Bij een mooie rustplaats tref ik andere pelgrims uit de herberg en ze geven duidelijk aan waar ik op moet letten bij de splitsing om op de alternatieve route te komen. Ik check dit nog even op mijn telefoon met Google maps. Hup, telefoon weer terug in de rugzak. Na 1 km schrik ik mij suf. Een vrouwenstem: Na 800 meter linksaf! Tussen alleen maar vogelgeluiden en wat zacht geloei klonk dit als een pistoolschot. Niet goed ingesteld dus, maar daardoor wel zekerheid. De goede afslag, vandaag geen 27 kilometer maar 18. Maar wel op en af. Een mooi bospad. Dan weer zompen door de modder of juist hele harde rode aarde.
Dan loop ik ineens in het paradijs. Een groene weide zover het oog reikt. Bomen die voor schaduw zorgen en lome koeien die geen enkele beweging maken. Hier en daar kalfjes op hun wankele beentjes. Zoveel rust, zoveel vrede en na ongeveer twee kilometer verlaat ik met spijt deze wei.

Na deze fantastische wei valt de werkelijkheid tegen. Klimmen, dalen, klimmen, dalen en nog eens klimmen. Het dorp zie je in de verte liggen met een fikse afdaling ervoor en dan nog weer stijl omhoog. Als ik er bijna ben, klinkt er getoeter achter mij. Manolo springt eruit en neemt zelfs nog mijn lichte rugzak over. De pastor lacht. Ze hebben zelf mijn bagage maar gebracht. Ik krijg van beiden een omhelzing, een glas water en een kleine massage voor mijn nek. Twintig kilometer afgelegd maar dit maakt alles goed. Ze vertrekken weer snel.

Deze herberg is precies het tegenovergestelde van die van gisteren. Geen warme ontvangst. Wel prima bed. Nee, de hospitalero kan niet voor bagage vervoer zorgen. Ook de eigenaresse van de naastgelegen bar is afstandelijk en zakelijk, nee is duidelijk niet haar probleem. Ze zorgt wel voor een fantastische omelet. ‘ s Avonds blijkt ook dat de winkel niet opengaat. De bar heeft de volgende ochtend geen brood  en alleen koffie. Conclusie: ik moet morgen 13 km lopen mét rugzak. Mijn voorraad voor het ontbijt: yoghurt, chocoladebroodje, mandarijn, Maria biscuitjes en 2 flessen water. Na zes kilometer is er een bar; dat moet lukken.