Krijg ik normaal al met moeite mijn portie eten op, gisteravond was het echt onbegonnen werk. Deze maaltijden zijn echt afgestemd op mannen met honger. Maar wat een goede kwaliteit. Mijn draadjesvlees heb ik zelden zo mals gegeten. ‘ s Avonds in mijn voortreffelijke bed het besluit genomen om geen ontbijt meer te bestellen. Ik eet pas laat en het geroosterde brood krijg ik gewoon niet weg. Ik bestel een thee en een verse sinaasappelsap. Dan komt de bar vrouw met een verse cake! Grote stukken worden er voor iedereen afgesneden, tja ik ook dus.

Helemaal in mijn sas ben ik op de originele route. Vogels, super vergezichten, waters waar ik redelijk makkelijk over heen kom en hele mooie rotsen. De auteur van het boekje omschrijft dit zo: “De zwerfkeien gedijen in dit gebied”. Beetje gek. Keien gedijen niet, door erosie slijten ze juist. Maar ik vind het heel imponerend. Ze liggen hier al sedert de ijstijden, onderdeel van het toenmalige landschap met zijn gletsjermeer. Ze zullen hier nog wel eeuwen liggen.
Ik ben wel blij dat ik deze etappe in tweeën heb gehakt. Als ik dit stuk gisteren nog had moeten lopen, had ik niet zo genoten als nu. Ik neem regelmatig een pauze. Gewoon zitten, kijken en genieten. Een groet van de dorpsbewoners. Een zwaaiende boer op een tractor het maakt mij gewoon blij. En ja, om 9.30 uur heb ik mijn jas al uitgedaan!

Voordat ik A Gudiña binnenloop even kijken waar de Herberg is. Ja, vannacht weer in een herberg overnachten en hopelijk een met een wasmachine. Volgens mijn boekje moet ik rechts blijven lopen, onder een spoor door en dan een afslag krijgen. Ik ben al bijna het stadje weer uit en ik krijg kriebels. Dit klopt niet. Hetzelfde gevoel als je al een tijdje geen pijlen ziet. Even vragen? Ja hoor, ik ben de herberg al voorbij en deze zit gewoon links in de straat.
De herberg gaat pas om 13.00 uur open, maar in de bar ernaast krijg ik tapas bij mijn drankje en blijkt de hospitalero ook te zitten. Gezellig lopen we samen terug. Een mooie herberg, met alle faciliteiten erop en eraan. Alleen één ding niet: dekens. Mijn slaapzak heb ik direct in het begin al naar huis gestuurd. Overal dekens. Andere provincie, andere meterpaaltjes en dus geen dekens. Geen nood, want al mijn wasgoed is super schoon. Ik heb mijn lakenzak en mijn grote handdoek, maar het belangrijkste: het is hier superwarm, vloerverwarming!