Half negen ga ik als laatste op pad. Heike, een Duitse vrouw, heeft mij nog de weg gewezen. Een dorp/stad uitlopen is niet mijn grootste hobby en even verkeerd lopen overkomt mij regelmatig. Ook nu zoek ik de pijlen. Op een kruispunt heel hoog en heel klein op een huis. Gelukkig, ik ben eruit. Later hilariteit alom als blijkt dat ineens iedereen achter mij loopt. Die pijl had iedereen gemist en in plaats van drie kwartier voor mij, zijn zij nu dus achter mij.

De weg is asfalt, loodrecht en het is al meer dan 30 graden. Na zes kilometer blijkt de bar gesloten te zijn. Dus toch even rustig aan doen met het water.
Rechts van de weg staan allemaal bomen en is er schaduw, aan de linker kant volle zon. Een loodrechte weg, waar het zeer sporadische verkeer alles van kilometers afstand kan zien. Iedereen kiest ervoor om rechts te lopen. Heike krijgt daardoor een woordenwisseling met een eenzame automobilist: ze loopt aan de verkeerde kant. Haar antwoord is “Nee, de bomen staan verkeerd”. Zoveel humor heeft de man niet en hij rijdt weg.

Ik zie ineens weer rook. Dat had ik twee dagen geleden ook en toen gingen de alarmbellen af. Rook in een natuurgebied, wie moet ik bellen en waar moet ik heen als er een bosbrand uitbreekt? Het bleken drie brandhaarden te zijn, die er gecontroleerd uit zagen en omdat ik ergens ook hoorde zagen, was ik wat gerustgesteld. Nu zag het er nog gekker uit. Ook nu verschillende brandhaarden en een tractor die de rook verspreidde tussen en over de bomen. Wie het weet mag het vertellen.

Ook nu weer klimmen en dalen. Het landschap met af en toe een vennetje is mooi, maar toch eentonig. De vreemde vormen van de bomen vormen de enige afleiding. Gelukkig zie ik Morille liggen en niet weer bovenop de heuvel.

Eerst naar de bar! Drinken, eten en drinken. Daarna naar de herberg. Daar wacht letterlijk een koude douche. Nieuwe slaapzalen, mooie herberg, geen warm water! Gelukkig blijkt later dat dit verholpen gaat worden. De hospitalero regelt morgen voor mij mijn bagagevervoer en ik regel een hotelletje in Salamanca. Nog negentien kilometers morgen en dan twee dagen rust.