Geen grote afstand vandaag, ongeveer 14 kilometer, maar met nieuwe schoenen is dat precies goed.
Als ik wil vertrekken, komt er net een schotel aan met warme, rijk met poedersuiker bestrooide churillo’s aan. Lachend neem ik er nog een paar mee, mmm zo krokant.

Het is koud. Omdat het niet meer heel vroeg is, had ik mijn jas in de rugzak gedaan. Toch maar aan; nu dus vier lagen en twee capuchons. 
Langs de weg staan betonnen palen en met ijzerdraad zijn daar houten pijlen aan bevestigd. Artistiek, ja zeker, maar…… Mijn vrees wordt bewaarheid. Bij een viaduct over het spoor en een waar kruispunt van wandel- en fietspaden is de pijl verdwenen.  Routeboekje: ‘ u kruist het spoor’ De navigatie gaat twee kanten uit, waarschijnlijk voor fietsers en wandelaars. Ik gok er maar op dat het routeboekje bedoelt dat ik er overheen ga en na circa 1,5 kilometer blijkt het de goede gok, er zijn gewoon weer pijlen.

Donkere wolken, daar waar ik al deze dagen alleen maar strak blauw heb gezien. Ik snotter  inmiddels ook behoorlijk. Veel pelgrims doen dit al dagen. Sommigen waren verbaasd dat ik dat niet was. ‘s Morgens vriespunt, ’s middags zon, kacheltje aan op de slaapzalen of juist hele koude herbergen. Na de zoveelste hoest- en proestbui verklaar ik mijzelf officieel verkouden en solidair met de anderen.

Dan gebeurt er een wonder. Ik haal twee andere pelgrims in! Een echtpaar uit Canada. Het voelt wel raar. Normaal ben ik de laatste en nu lopen er mensen achter mij.

De herberg is een verrassing. Geen oud, maar een nieuw huis. Banken, grote keuken en als hoogtepunt een heerlijke hete douche en een kachel!